Cidadanía

Levo moito escrito “criticando” á cidadanía polo seu comportamento -por acción ou por omisión- tolerante ante as situacións pouco éticas que se producen na cotidianidade. Coma sempre non toda nin en tódolos casos.

Vivimos nun sistema capitalista, que por definición non é xusto. Rexeitamos outros sistemas porque condicionan as liberdades individuais, coma se co capitalismo a liberdade individual fose para todxs. Houbo que inventar o estado do benestar para corrixir o capitalismo, pero claro, dependemos dos gobernos e da economía para poñelo en práctica.

Na esencia do capitalismo está o beneficio, todo se mide pola relación coste-beneficio que se aplica ata aos servicios públicos.

Con este panorama, o cidadán teno complicado. Vou pór un exemplo real.

Unha empresa quere explotar uns terreos para a extracción dun mineral. O rendemento económico deses terreos, neste momento, é prácticamente nulo. A actividade que se pretende levar a cabo ten un efecto ambiental negativo pero dá a posibilidade as persoas propietarias do terreo de obter uns beneficios coa venda dos mesmos e tamén a outras que poden traballar para esa empresa.

É obvio o conflicto que se produce. Seguramente non se produciría se eses terreos estivesen proporcionando xs propietarixs -e polo tanto á zona- algún beneficio.

Ten que ser ecolóxico o paisano que viu coma tanta xente se fixo rica “cargándose” as costas?

A educación é fundamental para que a cidadanía sexa democráta, cívica, honesta, xusta, ecolóxica… e unha economía de subsistencia asegurada tamén.

Advertisements

Corrupción, narcotráfico, contrabando…

Como eu o vexo, o funcionamento é o mesmo.

En Galiza tivemos un pouco de todo. Primeiro foi o contrabando de tabaco -ben, supoño que primeiro foi o estraperlo pero iso quédame moi lonxe. O contrabandista utilizaba a persoas non directamente relacionadas coa organización para ir descargar o tabaco e pagáballe unha importante cantidade de cartos. Non había un prexudicado físico concreto e si bastantes persoas beneficiadas, polo que esta actividade non estaba especialmente mal vista -digamos que se toleraba. Moita xente incluso buscaba os sitios onde vendían ese tabaco porque era mellor que o legal. E xa se sabe; as persoas que traballaban para os contrabandistas tiñan familia, normalmente non tiñan traballo estable… Moita xente vivía diso…

O tabaco empezou ser pouco rendible e os contrabandistas fóronse reconvertendo ao narcotráfico. Aproveitaron as infraestruturas que xa tiñan e empezaron a traficar con outras drogas. Coidaban que a droga non se vendese no mesmo lugar no que eles vivían e facían moita “caridade” cos cartos que gañaban ilicitamente. A veciñanza era a aliada perfecta. Non se morde a man do que che dá de comer. Até que non morreron varias persoas cercanas, por sobresose, non se empezou ver o problema de saúde -os económicos e éticos creo que seguen sen verse.

Nos dous casos a sociedade civil foi -conscientemente ou non- a colaboradora necesaria para que estas actividades fosen posibles. O argumento é sempre o mesmo “polo pan dxs fillxs” todo está xustificado.

O sistema que utilizan os corruptos é exactamente o mesmo; unha empresa suborna un funcionario -por exemplo- para conseguir un contrato, o subornado ten familia…, a empresa ten traballadores que dependen de que a empresa teña actividade, os traballadores teñen familia… e tódalas familias agradecen a empresa e ao subornado que xs seus familiares teñan traballo…

De certo non entendemos por qué os corruptos son tan populares e votados?

Cambiar os políticos non é suficiente. Ou se rexeneran os principios na sociedade civil ou isto non se solucionará.

Arriba-abaixo de esquerdas e de dereitas

Onte foi noite electoral e, coma sempre, un fato de xornalistas e políticxs analizan e analizan, dicindo sempre o mesmo -o mesmo en todas as intervencións e o mesmo tamén en cada noite electoral. Tampouco me sorprende porque dende as oito xa teñen que opinar das enquisas, das israelitas, dos resultados reais a partir do 1%… e así toda a noite. É imposible ter algo novo que dicir. Xa todxs coñecemos moi ben como vai isto das noites electorais e sabemos que as análises con menos do 80% escrutado son de recheo, para entreternos.

Nos partidos tampouco se arriscan e non sae ninguén comentar nada -ninguén que teña algunha posibilidade.

Pero curiosamente si que houbo un comentario que me sorprendeu, non polo contido -que xa o tiña eu pensado- senon por escoitalo nun medio de comunicación.

Llamazares dixo -non recordo literalmente pero espero que o sentido fora este, se non que me desculpe Llamazares- que se rompera a transversalidade.

Non vou pór máis palabras na súa boca porque el falou disto sen mencionar partidos, como é lóxico. Penso que a idea que quería transmitir era; C’s -non sei se poñelo en catalán ou en castelán- e Podemos presentáronse coma partidos que non eran de esquerdas nin de dereitas, que os seus simpatizantes e votantes abranguen un amplo campo do abano ideolóxico e político, que a súa definición era arriba-abaixo e que eles eran os de abaixo. Pero, nestas eleccións, a xente fixo a súa propia interpretación e diferenciou arriba-abaixo de esquerdas de arriba-abaixo de dereitas, deixando a transversalidade moi diminuída.

Pode que co tempo esta clasificación se consolide.

Enxeñaría política

Pode que sexa que me pilla algo maior, pero empeza a parecerme moi complicado isto da Democracia real.

De partida é unha asemblea -15M- todo o mundo pode intervir e participar. Isto entendémolo ata xs maiores.

A partir de aquí empezaron aparecer organizacións resultantes dos movementos cidadáns que tiñan un obxectivo concreto -recortes nun sector, desafiuzamentos… A maioría teñen intención de gobernar concellos. Tamén o entendo, é un asunto doméstico. Para gobernar un concello -especialmente se non é moi grande- non é necesario compartir principios políticos xerais (forma de estado, política exterior, educación, sanidade, pensións…). Pódense pór de acordo para xestionar a súa cidade.

Finalmente aparecen as organizacións políticas, Partidos, con intención de participar en tódolos niveis -municipal, autonómico, estatal e europeo- cun funcionamento similar, en principio. Pero claro, chega un momento que o movemento asembleario empeza a ser inoperante. Hai que regulamentar o funcionamento da organización, elixir representantes… todo isto non se pode facer directamente na asemblea.

E aparece a “modernidade”

A participación empeza ser electrónica, por un sistema similar ao de GH -que xa mosquea, espero que con máis garantía de non manipulación. Parece que hai que darse de alta para poder participar co teléfono móbil ou similar pero, independentemente das garantías do proceso da votación -suplantación, voto múltiple… -, está o tema do sistema de contabilizar os votos. É un proceso bastante complicado e difícil de auditar.

E xa que temos a tecnoloxía imos dar moitas opcións: listas abertas mesturadas con listas pechadas e, ao mesmo tempo as listas pechadas de persoas combinadas coas propostas -a xustificación é que unhas persoas non poden asumir as propostas que non son súas…

Sinceramente teño as miñas dúbidas respecto do grao de coñecemento do sistema por parte das persoas que o utilizan. Non estou moi segura de que eu -estudos superiores e informática nivel usuario- se quixese participar neses procesos, sabería como facelo. E non me refiro exclusivamente ao tema do control da informática -que tamén- senon a propia complexidade do proceso -de saber exactamente en cada momento o que estou votando e para que.

E xa para rematar están xs candidatxs dos partidos tradicionais que, despois de ser elixidos nun proceso máis ou menos aberto, sucumben aos cánticos da fórmula “moderna” e abandonan o partido para presentarse noutras listas.

Recoñezo que agora mesmo non creo que fose quen de emparellar cada candidatx coa candidatura pola que se presenta, especialmente en Madrid.

Entender o que está a pasar vai ser cousa de elites intelectuais?

Transfuguismo

Pode que sexa só eu pero a min o de Podemos e IU paréceme de chiste se non fose algo bastante dramático.

Non é persoal, votei a AGE por ANOVA máis que por EU. Son “Beirista” e só en moi contadas ocasións votei outra opción nas xerais -por quilo do voto útil, aínda que despois me arrepentise. Seguirei votando a opción que el apoie -sexa ou non candidato. En ningún momento tiven a tentación de votar a Podemos -aínda que estou rodeada de simpatizantes e votantes. Podemos, até o de agora, é Pablo Iglesias. E entre el e Beiras non hai cor, Beiras está aí dende sempre, ten unha traxectoria -dentro e fóra do Parlamento- e a Pablo Iglesias quédalle todo por demostrar. Pareceríame prematuro que pasase da nada a presidencia do goberno. Nin sequera Tsipras dou ese chouto. SYRIZA xa estaba nas institucións, tanto nacionais coma europeas, cando gañaron as eleccións e formaron goberno.

Pero ao que ía. Uns poucos vanse de IU -algún xa se fora do PSOE a IU- e fundan un partido “diferente”. Até aquí vaime parecendo normal -incluso simpatizaba con elxs -sen intención de votalos, como xa dixen, pero parecíame que era unha boa opción para canalizar o descontento cidadán. O que xa me vai amolando un pouco é a fagocitose a IU. Recoñezo que electoralmente a xogada é boa; Podemos non ten cadros e ten “tirón”, IU ten moi bos cadros pero está algo desgastada. Entendo a tentación, Podemos non ten a estructura necesaria para formar gobernos -estatal e autonómicos. Fan falta moitas persoas moi ben preparadas para formar un goberno -non só ministros e conselleiros, tamén directores xerais, subsecretarixs…- que dificilmente poden saír das asembleas; solución: buscalas en IU.

Todo isto dígoo en xeral, se falamos de Madrid… mi madriña…

Desmantelar IU e levala ao ostracismo -espero que non aconteza- non me parece bo para a esquerda, claro que como agora xa non se leva o da esquerda…

E xa que o mencionei antes: A cidade de Santiago -tanto as institución públicas coma as privadas- creo que ten unha débeda con Xosé Manuel Beiras.

Xornalismo de investigación

O domingo vin un programa que pretendía comprobar se son certos os estereotipos que temos sobre Alemaña. Para empezar non sei moi ben cales son os estereotipos que “temos”. Para min Alemaña é un país centroeuropeo; que son algo diferentes dos nórdicos e tamén dos mediterráneos -parezo unha miss- pero estereotipos?

Ben, para isto foron a Alemaña a investigar. E si, non somos exactamente iguais -coma tampouco somos iguais os do norte de España que os do sur. Para comprobar iso, facía falta ir alí?

Ao remate a conductora do programa dinos que cos datos que nos dan “eu poño as conclusións”, pois aí van.

  1. Se vas traballar a Alemaña sen cualificación profesional ou cunha cualificación para a que non hai demanda de traballo -ciencias humanas, medioambientais, arquivos e bibliotecas…- acabas traballando na hostalaría cun contrato precario -coma en todas partes- pero coma alí funciona mellor o estado do benestar podes ter axudas sociais até completar un mínimo establecido se o salario non o cubre. Cando digo demanda de traballo refírome á terminoloxía económica: empresas que buscan man de obra. Non sei por que, normalmente úsase ao revés: persoa que busca un posto de traballo.
  2. Se tes cualificación en Matemáticas, Física, Química, Enxeñaría… as posibilidades de atopar un bo traballo e ben remunerado son maiores. Tamén coma en todas partes. Por certo, quero destacar que a carreira de Matemáticas aquí está moi pouco valorada, de feito non hai nota de corte para entrar. Hoxe as empresas traballan con modelos matemáticos independentemente da actividade, dende bancos a fábricas de coches.

Entón, polo que vin, a principal diferenza é cuantitativa, hai máis demanda. Ao haber máis demanda, e polo tanto menos paro, os postos de traballo que requiren menos cualificación profesional e que están peor pagados son os que quedan para os inmigrantes, tamén coma en todas partes.

A outra diferenza que vin é cualitativa, os servicios sociais. Pero tampouco este aspecto é exclusivo de Alemaña. Moitos países do centro e o norte teñen estas prestacións. Nos países do sur as axudas están reservadas para as familias.

Concretando; se os teus coñecementos concordan coas necesidades das empresas, tes máis posibilidades de atopar un traballo decente. Se non, a hostalaría e o traballo precario.

Pois si que me serviu de moito a investigación esta!!

Masturbación

Que pouquiño mudaron tantas cousas!!!

Neste percorrido que fago pola miña sexualidade -e polo tanto pola concepción social desta en diferentes períodos- tiña que estar este aspecto. Pero algo que vin en Facebook fixo que me adiantase ao previsto.

Tratábase dun “meme” dunha suposta organización xuvenil cristiá que -independentemente da existencia real ou non da organización ou de se o contido era unha broma, con isto das redes sociais nunca se sabe- penalizaba moralmente (pecado) a masturbación feminina. A masculina tamén, de pasada. E había comentarios de todo tipo -atacando ou defendendo.

Vou ao meu.

Para min a masturbación foi, é, e será -tendo parella ou non, soa ou acompañada- unha faceta moi importante da miña sexualidade.

Ao principio, cando conseguir anticonceptivos era complicado, a masturbación mútua podía ser unha solución moi boa. Non sempre o era.

Como xa comentei, a educación sexual era inexistente e de sexo case non se falaba, corríase risco de enxuizamento. Durante un tempo, aínda que hoxe coste crelo, non tiña conciencia de que iso que facía, soa ou acompañada, era masturbarse. Nun momento souben que a veces os homes facíanse “pallas” pero iso era coma unha especie de necesidade física; chegaba un momento en que os testículos estaban xa cheos e había que baleiralos, así se explicaban as polucións nocturnas.

Pero as mulleres… Non recordo cando souben que a masturbación feminina existíse -aínda que fose pecado- pero pasados os 18, seguro. As mulleres empezamos a falar se sexo, entre nos, cando tiñamos mozo; que cousas facías, que cousas che gustaban, que cousas lle gustaban a el… Iamos aprendendo unas coa experiencia das outras, probando facer as cousas que che contaban e ver se che gustaban. Estas conversacións sempre estaban relacionadas co sexo en parella. Non recordo en toda a miña xuventude ter conversacións sobre a masturbación feminina.

E os homes, mesmo os máis liberais, non levaban moi ben saber que te masturbabas soa tendo unha relación de parella. Parece que afectaba a súa masculinidade por “non ser quen de satisfacerte”, coma se fose unha “tarefa” dos homes.

Nunca entendín, e sigo sen entender, por que algo que produce pracer e parece tan san, foi e sigue siendo tan deostado. Mesmo hoxe escoito nalgúns programas de TV como “insultan” aos homes chamándolle “pajillero” e ás mullers “masturbadora”. Se a masturbación en compañía non tivese connotacións pexorativas pode que diminuísen os embarazos de adolescentes.