Servicios sociais e ONGs

Ben sei que non é unha novidade sacar este tema, pero porque non é novidade empezo a pensar que é un círculo vicioso.

As ONGs son un parche para suplir as deficiencias dos servicios sociais e ao mesmo tempo a existencia das ONGs fai que os servicios sociais non se desenvolvan. E parece que non se dá roto o círculo.

Unha ONG acostuma a ocuparse dun aspecto moi concreto, normalmente nun colectivo moi concreto tamén e isto provoca “guerra de pobres” -por exemplo; cando unha ONG reivindica vivendas dignas para os inmigrantes, os que non teñen vivenda digna que non son inmigrantes cabréanse.

Pero hai outro aspecto das ONGs que a min me parece máis serio: a moral.

Hai uns días vin unha mini-reportaxe sobre as condicións de vida nunha colonia de xitanos romaneses. Sobreviven grazas ás axudas dunha parroquia e dunha ONG cristiá. As dúas organizacións traballan no poblado dende hai 10 anos.

As axudas van especialmente encamiñadas á infancia; lévanlle unhas bolsas co almorzo, que lles dan cando entran no autobús para ir ao colexio -unha forma de “motivar” para que vaian-; xestionan a comida no colexio e axúdanlle a facer os deberes. Polo de agora todo correcto.

Pero para dar un pouco máis de dramatismo infórmannos de que é habitual que cada familia teña entre 8 e 10 fillxs e falan cun home que chegou hai dez anos con 2 fillxs e agora ten 10.

E digo eu… Ninguén lles comenta que vivir na miseria e ter 10 fillxs non é unha boa idea?

Posiblemente xs xitanxs non son moi dadxs á planificación familiar nin ao control da natalidade, pero non percibín -na reportaxe- que ese fose un obxectivo a conseguir. Tampouco me sorprendeu moito tendo en conta as organizacións que están a intervir nesa poboación. Pero eu creo que até o papa Francisco estaría dacordo comigo.

As axudas teñen que ser integrais, globais, abranguer varios aspectos… e eu penso que quén mellor pode xestionar iso son os servicios sociais, sen moralinas.

Advertisements