Fatiga

Esta fin de semana empeza en Santiago o festival de cine Cineuropa. É a vixésimo oitava edición, incomprensiblemente.

Digo incomprensiblemente porque sobrevive a diferentes situacións, tanto políticas coma económicas. Os segredos poden ser variados: A calidade das películas, a fidelidade do público, a sobriedade dos eventos, a permanencia do mesmo director do festival… Pero aí está, e eu agradézoo.

Agradézoo porque novembro é un mes bastante anodino; chove, vai frío ou as dúas cousas á vez. Un tanto depresivo, vaia! Cineuropa ven por na miña vida un extra de actividade que é de agradecer.

Este ano tamén o agradezo porque me vai distanciar un pouco dos monotemas do momento: Podemos, e a corrupción. Que son dous temas, aclaro, porque só con que apareza a palabra podemos xa se está supondo que é un ataque. Os dous empezan a parecerme cansinos.

O que me farta de Podemos -non da organización, senón das novas sobre ela- é que me da a sensación que imos estar un ano enteiro facendo xirar a vida política en torno a ela (organización): intención de voto, traslado dos votos dunhas eleccións a outras… pero cun agravante, que como non teñen pasado a especulación sobre o que van facer pódese levar ao infinito. Ese é o seu mellor activo. Pero máis dun ano especulando… Podiamos esperar un pouco e ir vendo o que van facendo.

Da corrupción aborréceme a hipocresía da indignación e da capacidade que temos para escandalizarnos do normal. Explícome.

Indignados? Claro. Pero, por qué agora? Os cartos da corrupción serven para facer clientelismo e o clientelismo para encubrir a corrupción. Ónde está a sorpresa? Alguén dicía que o problema non está nas mazás (podres) senón no cesto. Seguimos unicamente pedindo as cabezas das mazás, pero como non arranxemos o cesto…

Escandalizarnos do normal!! A que vén isto? Que os imputados mintan ou non contesten non é nada anormal, é o seu dereito por ser imputados. Se fosen testigos terían que dicir a verdade ou cometerían perxurio. E que se defendan das acusacións tamén é normal, o sistema funciona así: uns acusan, os outros deféndense e despois o tribunal ou o xuíz deciden. Non ten máis segredo.Todxs o sabemos, para qué tantas voltas? Para crispar máis?

Que canseira!!!

Advertisements