Explicación e xustificación

Non son a mesma cousa pero ás veces paréceo.

Tódolos comportamentos son explicables, mesmo o dun asasino en serie. Pero cando analizamos comportamentos concretos unhas veces explicámolos e outras non, co que pode dar a impresión que os que explicamos son “máis xustificables”.

Vou por un exemplo: a violencia -parto de que non é xustificable en ningún caso. E dúas situacións extremas.

Unha nova sobre violencia de xénero; coméntanse milleiros de cousas sobre o maltratador: que era mala xente, que parecía tan normal… e normalmente ninguén se pon a explicar por qué esa persoa é violenta. Da coma pudor facer iso. E da pudor porque pode ser interpretado coma unha excusa.

Un/ha nenx pequenx contrariadx enfádase e ponse a dar patadas a todo o que pilla. Case sempre aparece un comentario que pode ser “Ah!, xs nenxs… xa se sabe” ou algo máis elaborado “coma non sabe expresarse doutra maneira… faino así”, e en calquera dos casos a cousa adoita queda aí. Efectivamente non sabe, aínda non aprendeu, por iso hai que enseñarlle. Chámase educar.

En moitos casos xs nenxs aprenden sós estas cousas, pero está claro que non todxs. Moitas persoas adultas cren que se están cabreadas ou se se senten víctimas, calquera actuación -aínda que sexa violenta- está xustificada.

Tamén habería que educalas, non só explicar o seu comportamento.