A ra e a liña vermella

Hai unha especie de fábula dunha ra, que para quén a descoñeza vou resumir.

Estaba unha ra nunha pota con auga fría. A auga empezou a porse morna e a ra alegrouse porque o medio éralle máis agradable. A auga foise pondo máis quente e a ra enpezou a pensar se o ambiente xa empezaba a ser desagradable. Cando quixo saír de aí pegando un chouto non tivo forzas, a alta temperatura da auga esgotouna.

Ben… ao que eu vou e a que se a ra tivese unha liña vermella de temperatura non lle tería pasado iso.

Pero as liñas vermellas hai que telas definidas antes de estar inmerso na situación, porque unha vez dentro prodúcense moitas interferencias que dificultan a toma de decisión.

E isto vale para case tódalas cousas.

Cada quén debería ter claro que grao de violencia está dispostx a tolerar, até dónde vai chegar “polos seus fillxs”… en fin, os principios que son renunciables e en que grao, e os que non.

Un exemplo neutro:

Cando empezamos unha relación de parella estable, mentras todo vai ben, deberiamos plantearnos qué cousas imos facer -ou mellor, cáles non deberiamos facer en ningunha circunstancia- no caso da separación, se se producira. Como xa dixen, cando a situación se produce, os sentimentos e as persoas que nos rodean inflúen nas decisións que tomamos até converternos en alguén que nin nós mesmos recoñeceriamos dentro duns anos.

Os principios, coa súa liña vermella ben definida, teñen que estar gravados no noso cerebro para que nos avisen cando nos acercamos a ela.

Non se pode debuxa-la liña segundo van acontecendo os feitos

Advertisements