Autonomía

Non, non vou falar de Cataluña. Vou falar de autonomía en xeral.

Cremos –non pensamos- que somos autónomxs e tamén cremos que nos gusta ser autónomxs. Pois eu penso que as dúas hipóteses son falsas.

O que nos gusta é que todo esté moi regulamentado para despois cada quen cumprir as normas ou non, segundo conveña e sen responsabilidades.

Vou poñer un exemplo.

Son docente pero tiven unha paréntese no meu traballo de aula. Estiven no Ministerio de Educación y Ciencia traballando no proceso de elaboración e desenvolvemento dunha Lei.

Un dos obxectivos desa Lei era dotar aos Centros educativos de autonomía para a súa organización e xestión.

Os Equipos directivos e os Claustros empezaron a pedir que se pecharan moitas cousas que segundo eles estaban moi abertas, vou escoller unha, concretamente as condicións de promoción do alumnado dun ciclo a outro.

A Lei dicía que sería a Xunta de Avaliación a que tomaría a decisión de promoción ou non ao ciclo seguinte en función de que se considerara que, globalmente, @ alumnx conseguira os obxectivos xerais do ciclo.

Houbo solicitudes de que se concretaran as condicións e concretouse:

Con dúas suspensas pasa

Con máis de dúas había unhas condicións.

Cando volvín ás aulas a práctica era que se na Xunta de Avaliación se consideraba que @ alumnx debía promocionar, buscábamos a maneira de encaixalx nas condicións até o pundo de mirar qué materia se lle pode aprobar sen que sexa moi escandaloso.

Para isto se pedira a regulamentación? Pois si, porque se repite é porque non cumple as condicións que manda a Administración, non porque o decidira a Xunta de Avaliación.

O dito… O que me da a gana sen asumir responsabilidades.

Advertisements