Explicación e xustificación

Non son a mesma cousa pero ás veces paréceo.

Tódolos comportamentos son explicables, mesmo o dun asasino en serie. Pero cando analizamos comportamentos concretos unhas veces explicámolos e outras non, co que pode dar a impresión que os que explicamos son “máis xustificables”.

Vou por un exemplo: a violencia -parto de que non é xustificable en ningún caso. E dúas situacións extremas.

Unha nova sobre violencia de xénero; coméntanse milleiros de cousas sobre o maltratador: que era mala xente, que parecía tan normal… e normalmente ninguén se pon a explicar por qué esa persoa é violenta. Da coma pudor facer iso. E da pudor porque pode ser interpretado coma unha excusa.

Un/ha nenx pequenx contrariadx enfádase e ponse a dar patadas a todo o que pilla. Case sempre aparece un comentario que pode ser “Ah!, xs nenxs… xa se sabe” ou algo máis elaborado “coma non sabe expresarse doutra maneira… faino así”, e en calquera dos casos a cousa adoita queda aí. Efectivamente non sabe, aínda non aprendeu, por iso hai que enseñarlle. Chámase educar.

En moitos casos xs nenxs aprenden sós estas cousas, pero está claro que non todxs. Moitas persoas adultas cren que se están cabreadas ou se se senten víctimas, calquera actuación -aínda que sexa violenta- está xustificada.

Tamén habería que educalas, non só explicar o seu comportamento.

 

O Qué e o Cómo

Temos mala memoria e ademais non coñecemos a Historia.

O que máis diferenza a unhas ideoloxías doutras non é o Qué. Todas están, en maior ou menor medida, de acorco con que hai que acabar co paro, coa corrupción, coa pobreza, coa inxustiza… ata coa desigualdade.

Estas similitudes son as que levan a moitxs a dicir que na actualidade non ten sentido falar de ideoloxías de esquerdas ou de dereitas. Normalmente son os que pretenden, cunha ideoloxía determinada, apropiarse de todo o espazo político.

As diferenzas están no Cómo. A maneira de afrontar e resolver estes problemas varía moito dependendo da ideoloxía, a vía será diferente para unha socialista, socialdemócrata, liberal… e mesmo para unha nacionalista, federalista, centralista… A pobreza pódese combater con xustiza ou con caridade, e xa non digamos cando intervén a moral -coas correspondentes interferencias das morais relixiosas.

A nada que teñamos un pouquiño de memoria, ou saibamos algo da historia -no caso da xente máis nova- estas diferenzas son moi frecuentes, especialmente entre as organizacións de “esquerdas”, moito máis dadas aos matices que as de “dereitas”.

É por isto que teño moitas dúbidas sobre cómo van abordar isto todas as organizacións cidadáns que se van presentar ás elecións -con diferentes formatos; partidos, coalicións, asociacións de…- porque a súa base é moi dispar, organizativamente teñen que ter representantes e as decisións tómanse en asembleas. A maioría xa se constitúen unicamente para participar só nas eleccións municipais e para un só concello, coma é o caso de Marea Atlántica e outras moitas, nestes casos a cousa parece factible, a tarefa a desenvolver é máis de xestión que de lexislación.

Pero noutros casos aspiran ao goberno do estado. Non teño moi claro como van resolver isto no caso de gobernar -sendo oposición é máis sencillo; só se me ocorren dúas posibilidades: ou unha certa dose de manipulación nas asembleas ou delegando nos representantes, coma o resto dos partidos.

Ela está aí

A corrupción está aí, en todas partes, e Pablo Iglesias sábeo. E non só o sabe senón que elabora unha estratexia baseándose nesa premisa e ademais cóntao. E paréceme ben. A finalidade dun partido é gobernar e ter unha estratexia para conseguilo é a máis elemental norma organizativa.

Que Podemos chegue ás xerais sen corrupción tendo só a cinco persoas ocupando cargos institucionais é bastante sencillo. O complicado é manter ese grao de honradez unha vez que se teña poder -os que agora son casta non sempre o foron. Por iso o de non presentarse as municipais, para que non lles estale un escándalo antes das xerais. Insisto en que é o normal, o que eu seguramente faría se fose dirixente dun partido. Pero como non o son o que me preocupa é a convivencia cotiá da sociedade.

O que teriamos que facer é buscar unha estratexia para rebaixar a intensidade da corrupción -parto de que erradicala non é posible- porque pode que nos estemos volvendo un pouco laxos.

Dende o meu punto de vista o primeiro tería que ser recoñecer que a nosa sociedade ten un grao de corrupción maior que o “normal” e o segundo que non só os políticos son corrutos. Si, xa sei… o pobre fontaneiro, o pobre traballador… pero os corruptos pobres son o soporte dos macrocorruptos.

Quero contar algo que pasou hai moitísimos anos, é o que ten ser maior.

Na prensa española saiu unha nova dun feito que ocorreu nalgún lugar do Reino Unido: Un xuíz ditou unha sentenza moi dura a unha persoa que roubara as botellas de leite que os repartidores deixaban á porta das casas. A xustificación do fallo era que non se trataba do valor económico senón da alteración da orde social. O xuíz consideraba que as persoas teñen que confiar en que cando se erguen e van buscar o leite, o leite está aí.

Eu concordo co xuíz.

A ra e a liña vermella

Hai unha especie de fábula dunha ra, que para quén a descoñeza vou resumir.

Estaba unha ra nunha pota con auga fría. A auga empezou a porse morna e a ra alegrouse porque o medio éralle máis agradable. A auga foise pondo máis quente e a ra enpezou a pensar se o ambiente xa empezaba a ser desagradable. Cando quixo saír de aí pegando un chouto non tivo forzas, a alta temperatura da auga esgotouna.

Ben… ao que eu vou e a que se a ra tivese unha liña vermella de temperatura non lle tería pasado iso.

Pero as liñas vermellas hai que telas definidas antes de estar inmerso na situación, porque unha vez dentro prodúcense moitas interferencias que dificultan a toma de decisión.

E isto vale para case tódalas cousas.

Cada quén debería ter claro que grao de violencia está dispostx a tolerar, até dónde vai chegar “polos seus fillxs”… en fin, os principios que son renunciables e en que grao, e os que non.

Un exemplo neutro:

Cando empezamos unha relación de parella estable, mentras todo vai ben, deberiamos plantearnos qué cousas imos facer -ou mellor, cáles non deberiamos facer en ningunha circunstancia- no caso da separación, se se producira. Como xa dixen, cando a situación se produce, os sentimentos e as persoas que nos rodean inflúen nas decisións que tomamos até converternos en alguén que nin nós mesmos recoñeceriamos dentro duns anos.

Os principios, coa súa liña vermella ben definida, teñen que estar gravados no noso cerebro para que nos avisen cando nos acercamos a ela.

Non se pode debuxa-la liña segundo van acontecendo os feitos

Salarios públicos

Estou até máis arriba do moño de oír que xs traballadorxs dunha entidade pública teñen que cobrar menos ca xs dunha privada.

Xa falei do público e do privado noutra ocasión pero vouno facer outra vez para referirme aos soldos.

Onte vin un anaco da entrevista que lle fixo Risto Mejide a Celia Villalobos. Nun momento el preguntoulle canto cobraba –moi típico cando se trata dun salario público, a ninguén que traballe na privada se lle pregunta iso e se se fai non contesta- ela díxollo e a continuación apostilou que el cobraba máis ca ela, a resposta era previsible: pero eu non cobro de tódolos cidadáns.

Parécenos normal que un presentador dun programa de TV gañe máis ca unha deputada?

E digo eu… de onde sacan as empresas privadas os cartos para pagar os salarios? Pois de todos os que mercamos os seus produtos; pagamos os soldos dxs traballadorxs e máis os beneficios da empresa.

Os salarios forman parte dos custos de produción e repercuten no prezo do produto. Pero non se nos ocorre aos consumidores –ou non de forma xeneralizada- pedir que baixen os salarios para abaratar o prezo, normalmente pídese que rebaixen os beneficios.

Pero digo máis.

O traballo dun traballador público vale menos ca o dun privado e por iso debe cobrar menos?

Ou é que se está a defender que a igual traballo distinto salario?

Por favor, que pare xa tanta irracionalidade!!!

Vaidade

A todxs nos gusta ser bos no noso e que nolo recoñezan. Até aí todo moi normal.

Pero como en case tódalas cousas –comida incluída- a cuestión está na dose. A personalidade de cadaquén está construída por moitas cualidades en diferentes doses; levar unha alimentación equilibrada e comer con moderación non é ser anoréxicx –a anorexia xa pasa ao grao de enfermidade.

Vilallonga contaba que cando traballaba para Paris-Match facendo entrevistas a persoeiros relevantes da vida social do momento, os que máis se lle resistían eran os do mundo da ciencia –pouco dados por aquelas a saír na prensa- e, cando fallaban os cartos ou as mulleres para convencelos recorría a vaidade, segundo el iso non fallaba case nunca.

Pensei no asunto e cheguei á conclusión que a vaidade está presente en calquera acto de corrupción, acompañada ou non dos cartos. Cando alguén che “regala” unha cantidade por enriba do teu soldo –chámese sobresoldo ou complemento de…- está dicíndoche que eres mellor ca outrxs que non a reciben; está alimentando a túa vaidade, a túa cobiza ademais de levarte polo camiño da corrupción.

La codicia, como la vanidad, son nuestra ruína dicía Juan Tortosa hai uns días. Non sei se quería dar por feito que están aí, en todos nós pero eu si que o penso; están aí, en maior ou menor grao e se non as controlamos, sairán.

Pablo Iglesias Jr.: coida esa fachenda, pódete levar a traizoar os teus principios tanto coma as portas xiratorias. O fin non xustifica os medios.

Podemos moi ben, Pablo Iglesias Jr regular.

O público e o privado

Todxs confundimos estes dous termos con demasiada frecuencia e a tódolos niveis.

Na vida das persoas -mesmo se son anónimas- se alguén che fai unha foto ou te grava nun lugar público, pódeo publicar onde queira porque iso non forma parte da túa privacidade. ¿? Si, esta é unha idea que está estendida socialmente potenciada polo “xornalismo barato” -cando queren facer negocio coa vida da xente.

No blog de Juan Tortosa atopeime con Cuando la corrupción nos parecía tan normal Estou de acordo pero quero engadir algunha cousa máis que tamén nos parece tan normal.

Hai, basicamente, dous sistemas económicos que son o paradigma do público e o privado: O Comunismo e o Capitalismo.

O Comunismo -lagarto, lagarto!!!- non, por Tutatis. Parece que ofrece máis igualdade pero que non respecta a liberdade individual, coma se os pobres nunha sociedade capitalista tivesen moita!!!

O capitalismo puro resultou ser demasiado cruel e inventáronse un lote de híbridos -liberalismo, socialdemocracia…- ata que chegamos a isto que a todxs nos parece tan normal: cando unha empresa vai ben é privada e pode por os salarios que queira -non necesariamente igualitarios-; incentivar a produción, a dedicación, a creatividade… e con isto chegamos ao proceso de corrupción -si, no privado tamén- que a todxs nos parece normal e que xa explica moi ben Juan Tortosa.

Pero isto non remata aquí, coa corrupción -mala xestión- chegan as dificultades económicas  da empresa e entón é cando todo o que nos parecía tan normal pasa a ser un crime contra a humanidade e teñen que intervir tódalas institucións do Estado, polo ben dxs traballadorxs -axs que até o de agora tamén todo lles parecía tan normal.

E voilà!!!, o que era privado pasa a ser público con diferentes formatos: subvencións, expedientes de regulación, nacionalización temporal…

Que o privado se volva público cando pintan bastos tamén nos parece tan normal.