Sociedade da información?

Estamos na sociedade da información? Intentan convencernos de que si, que as redes sociais fan que saibamos ao momento o que está a acontecer en calquera parte do mundo. E é certo. Pero todo ten unha cara B e ao mesmo tempo estamos tamén na sociedade da manipulación.

As persoas que vivimos na dictadura e na transición estamos afeitas a poñer filtros segundo o medio do que procede a información. Liamos El País e o ABC -por exemplo- e compoñiamos unha terceira información bastante real. Eu sígoo facendo, leo os xornais dixitais; eldiario.es, infoLibre, Público… e logo vexo o telexornal de TVE1.

Non sei que fará agora a xente máis nova, a que sempre viviu nunha sociedade con liberdade de expresión -limitada, coma case todas as liberdades.

Todo isto vén a conto da falsa noticia -con documentación falsa incluída- da transcripción da declaración de Forcadell no Supremo. Liouse parda, Forcadell pasou de heroína a vilá nun plis-plas co custo persoal e político que iso supón… Pero non importa, parece que no salario dxs políticxs vai incluído todo tipo de accións; insultos, “escraches”, difamación…

Produciume un certo alivio Jordi Évole. É unha persoa nova pero, supoño que por traballar nun medio de comunicación, ten certa mesura nas análises que fai. Non toda a xente ten a mesma formación.

Hai uns días estivo en El Intermedio, ía por outra cousa -presentar o seu programa- pero como a noticia acababa de saír pregúntaronlle a súa opinión, e respondeu que non quería opinar sobre iso ata que tivese contrastada a información sobre as declaracións de Forcadell. Pensaba que podían estar terxiversadas. E acertou. Non estaban terxiversadas, directamente eran falsas.

Porque, segundo eu o vexo, canso se xulga a alguén tamén hai que ter en conta a traxectoria desa persoa ao longo da súa carreira e conceder o beneficio da dúbida antes de dar pábulo a calquera cousa que se escoite. Pero hoxe ten máis valor a rapidez e o sensacionalismo que a verdade.

Hai un tempo considerábase “o creto”, a fiabilidade de cadaquen. Hoxe parece non importar moito. Podes ter unha traxectoria impecable toda a túa vida que desaparece nun momento ante unha publicación falsa. Non nos paramos a analizar a lóxica, porque case sempre as noticias falsas son moi ilóxicas.

O importante non é ter moita información, o que importa é saber interpretala.

Advertisements

Mulleres e política

Hai moi poucos casos nos que unha muller chegara a ocupar as primeiras liñas da política institucional.

En Norteamérica home negro foi antes ca muller branca.

E as poucas veces que chegaron foi… como o diría… de rebote.

Algunhas chegaron da man dos seus pais ou maridos: Indira Gandhi, do seu pai Jawaharlal Nehru; Imelda Marcos e Cristina Fernández de Kirchner, dos seus homes Ferdinand Marcos e Néstor Kirchner respectivamente…

Que non vou entrar en se tiñan méritos propios para ocupar eses postos ou non, pero teño dúbidas de que se poidese chegar até aí neses países sendo muller, por moita valía que tiveras.

Outras chegaron da man da crise económica: Margaret Thatcher, Angela Merkel… Consolidáronse facendo a política masculina de “por mis güevos”, que parece que ningún home tivo.

Outras chegaron para “comerse un marrón”: Theresa May para xestionar o Brexit; Carme Forcadell chega á Presidencia do Parlament para xestionar a independencia de Catalunya; e agora Soraya Sáenz de Santamaría para a dependencia…

Ole!, Ole! e Ole!

A quen lle adxudicamos este “asuntillo”???… Pois a unha muller porque somos moi feministas, pensamos que valen moito e que teñen capacidade para resolvelo estupendamente. Listo!… seguinte problema…

Xa sei que hai casos diferentes aos que presento. Pero tendo en conta que en total non hai moitos, paréceme que estes son bastantes.

 

Adoutrinamento

Pode que esta sexa unha das moitas palabras que van mudando o seu significado a medida que se van “popularizando” porque se me fío do Dicionario da Academia Galega non lle vexo o sentido pexorativo por ningures.

Adoutrinar. verbo transitivo. Instruír nunha doutrina.

Doutrinasubstantivo feminino. 1. Conxunto de ideas ou principios que pretenden dar unha explicación a un fenómeno en relixión, filosofía ou política.

Segundo estas definicións -e segundo eu o vexo- a educación ten moitísimo de adoutrinamento e moito tamén de represión.

Cada sociedade ten unhs valores -vou supoñer que democráticos- que se transmiten normalmente de adultos a infantes e si, transmítense instruíndo. “Instruír. Verbo transitivo. 1. Proporcionar a [alguén] os coñecementos necesarios para a súa educación. 2. Facer adquirir a [alguén] os coñecementos, a técnica e a práctica precisas para certa actividade.

Por que digo represión? Pois porque tamén penso que cando ensinamos a un bebé a comer con instrumentos -os que sexan segundo a cultura-, por exemplo, estamos reprimindo un instinto natural de comer coas mans, que por certo nalgunhas culturas non se reprime.

E o mesmo se podería aplicar a outras moitas accións que socialmente consideramos que melloran a convivencia e por iso de poñen normas que todxs aceptamos e que nos restan liberdade; movernos pola dereita ou pola esquerda, deixar saír antes de entrar… e todos os convencionalismos sociais que cada sociedade utiliza.

Se o que se quere dicir é outra cousa, pois eu que sei… que digan corromper, malcriar… pero que non se dé a una palabra un significado pexorativo cando é laudatorio.

Eu pediría que na medida do posible utilizaramos a linguaxe -o significado das palabras- da forma máis exacta posible porque vai chegar un momento que perda a súa utilidade: comunicarnos de forma que a mensaxe emitida se corresponda coa percebida.

Bastante difícil é emitir exactamente o que queremos dicir e que o receptor ententenda a mensaxe coma para introducir elementos distorsionantes -palabras con significados inexactos. Evitaríanse moitos malentendidos -ou malexpresados que diría unha amiga miña.

Por favor, prégovos que utilicedes as palabras co seu significado, e en “adoutrinar” e “escrache”, que se oen moito agora, especialmente.

Trama si, trama non

Xa estamos! Empezan as opinións e as análises partidistas.

Onte entrevistaron en El Intermedio a un xornalista “experto en incendios de Galiza”. Polo que eu lle entendín non hai intereses particulares da especulación urbanística nin dos brigadistas e tampouco é ningunha trama. Segundo el hai coma uns 150 pirómanos recoñecidos que, levados pola fascinación polo lume, sofren un “efecto contaxio”.

Aceptando esta hipótesis -que eu non comparto- penso que se isto fose así non debería ser moi complicado telos controlados e aplicar con eles medidas preventivas, coma se fai en moitísimas outras situacións. Non facelo pareceríame bastante irresponsable.

E, botarlle a culpa a Feijoo paréceme igual de absurdo que botarlla a Touriño no 2006. Responsabilizar ao Presidente de turno paréceme unha utilización partidista -e simplista- dunha desgracia, coma xa se fixo -e aínda se fai- co terrorismo.

Con máis e mellores medios pódense atacar os problemas con maior efectividade, non creo que ninguén pense o contrario. Pero os medios non resolverían o problema, simplemente atenuarían as consecuencias. Trátase de que non se produzan incendios intencionados.

Logo a nai do año está en se os incendios son provocados por pirómanos que se contaxian ou se realmente hai unha trama organizada.

Que eu saiba nunca se levou a cabo unha pescuda “a fondo” que determine cal é a realidade. Porque tamén poidera ser que haxa unha trama que utilice aos pirómanos. Se realmente están identificados sería moi sencillo.

As discusións de se había poucos medios -con tal número de focos, tamaño e condicións meteorolóxicas nunca van ser dabondo-, se non estiveron ben xestionados… non vai resolver os próximos que se produzan.

A solución ten que estar na prevención. Pero non na de campañas de “ton tires cabichas”.

Para min a prevención está na política forestal acompañada do control dos incendiarios -pirómanos ou non-, e para isto hai que investigar “de verdade”.

Isto é unha trama

Unha cabicha pode provocar un incendio. Tamén o poden producir unha grellada, unha queima de restrollos, un raio, un tolo pirómano… Pero non é o caso.

O que está a acontecer é unha trama perfectamente organizada que os provoca. Ocorren a unhas horas determinadas e cunhas condicións climatolóxicas moi concretas. Por iso se desenvolven tanto e tan rapidamente.

Non digo que a política forestal, os medios materiais e a organización dos efectivos non teñan moita importancia á hora de evitar e de combater o lume. Pero sen luz para que poidan actuar os medios aéreos e cun vento endemoniado que non permite traballar xs brigadistas -hai que recordar que os cambios na dirección do vento xa se cobraron algunhas vidas- pouco se pode facer aparte de poñer a salvo ás persoas e aos animais.

Ademais de todas as medidas de prevención que se poidan tomar é necesaria unha investigación moi seria e rigorosa para pescudar quen está detrás da execución destes actos terroristas. O mesmo que se indaga calquera outra trama terrorista ou económica. Porque non me imaxino eu a uns poucos “matados” poñéndose de acordo para para provocar semellante desfeita.

Respecto dos intereses que hai detrás sempre se fala en abstracto; primeiro que se eran as celulosas, logo os gandeiros, os promotores de vivendas… ata os propios brigadistas ou os que defenden a vexetación autóctona… Pero falar por falar non resolve, hai que ir ao miolo.

Até o de agora non vin que se pescudase isto coa contundencia suficiente. Preguntar aos viciños se viron alguén sospeitoso ou deter a alguén -mesmo que sexa culpable- non vai rematar coa “mafia”, para iso hai que ir moito máis aló.

O risco 0 non existe, pero acabar coas mafias do lume estaría ben.

Concentración Falemos

 

22291556_10203784336524216_3623413904607380056_o 11.10.36

Acabo de ler -un pouco en diagonal, recoñézoo- o artigo Sobre el manifiesto “blanco” de Isidoro Moreno no que fai a súa análise da convocatoria Falem/ Hablemos de onte.

Fai algunhas afirmacións coma estas:

(…) “Hay, sí, una sucesión de ideas amables, casi siempre abstractas” (…) “Los autores del Manifiesto –que no sabemos quiénes son pero existen- me parecen algo así como flautistas de Hammelin que llevan a mucha gente adonde ellos quieren, sin decirles adónde y sin que ello sea fácil averiguarlo, porque subyugan con su música ocultando la letra, es decir los objetivos y el cómo conseguirlos.”

Que non digo eu que nos sexan atinadas. As ideas son abstractas, certo, pero non entendo qué ten iso de malo, moitas veces as ideas son utopías e o camiño para ir cara elas hai que ilo facendo segundo se vai camiñando, a Paz é o camiño. Son amables, tamén, case sempre o son cando te convocan a unha manifestación -non te van convocar os empresarios para pedir unha reducción salarial.

Que non sabemos quen convoca? Tamén certo -parece que se creou unha plataforma especificamente para iso, pero efectivamente non sabemos moito das persoas que a compoñen. Eu tampouco sei quen é Isidoro Moreno, lin o seu artigo e segundo o que diga podo concordar co que di, ou non, ou en parte…, recomendar o seu artigo, comentalo… Porque estou a referirme ao seu artigo, non á súa persoa.

Ultimamente non vou a moitas concentracións porque ao ser bastante maior xa me cansei de que nos manifestemos moito -case sempre polas mesmas cousas; igualdade, defensa da lingua, solidariedade…- e actuemos moi pouco na vida real, non vexo a evolución.

Pero si que decidín asistir a esta precisamente pola novedade; ningunha forza política ou social se atribuíu a convocatoria, sen bandeiras, pedía que se busque unha solución a un conflicto falando e acordando…

Recoñezo que non lin o manifesto polo miúdo pero, coma di Isidoro Moreno, coa música estou de acordo. E a letra xa a iremos recompoñendo.

E, ata que me canse ou falen -o que ocorra antes, que xa me temo o que será-, vou seguir a dar a tabarra con isto de que falemos.

Mulleres

Onte fun ao xinecólogo -revisión rutinaria- e informoume de novos tratamentos, máis cómodos, para a sequedade vaxinal. Que ben!, pensei, ímonos librar dos xeles hidratantes e dos mucus lubrificantes. Tamén pensei que non ía ser tan sencillo coma parecía, e así foi. Manter a sequedade vaxinal a raia, por estes novos procedementos vainos custar uns 600 € ao ano en dúas sesións de 300. Xa sei que noutras parvadas gastamos iso pero tendo en conta que a sequedade aparece a certas idades, e que nese momento non é precisamente o de maior actividade sexual… xa da que pensar.

E da que pensar e non só polos cartos senon pola concepción cultural de que a penetración é o obxectivo final da relación sexual. As mulleres, en xeral, poderiamos prescindir perfectamente desa parte, pero a maioría dos homes… Por iso me amola un pouco facer un tratamento -eu- que a min non me vaia aportar gran cousa. Polo menos no caso da viagra o que a consume é o que a desfruta.

Por mor da natureza, da “cultura” ou da “xenerosidade masculina” sempre nos tocan os marróns. Voume explicar.

A Natureza xa se encargou de asignarnos a parte máis fodida da reproducción -o embarazo e o parto- e como efecto colateral a menstruación. Tamén nos proporcionou, en xeral, menos altura e menos masa muscular, co que nunha confrontación física sempre levamos as de perder.

A Cultura -patriarcal- dounos o “corpo bonito” -que supoño foi cousa dos homes decidir que o corpo da muller é máis bonito, parece ser que o dos testículos e o pene fóra do corpo non lles fai gracia- e corpo bonito significa facer todo o posible por mantelo así; peinados e vestimenta incómodos, depilación, tratamentos estéticos, cirurxía…

E agora a xenerosidade masculina.

Os políticos decidiron que as mulleres valemos moito e que debemos ter un papel de primeira fila.

Quen está á fronte do Brexit?

Quen preside o Parlamento de Cataluña?

Quen está politicamente á fronte das forzas de seguridade do estado?

Quen sae a responder ao Presidente da Generalitat pola DUI?

A cor feminina non é o rosa, é o marrón.