Cultura de Paz

Non temos cultura de Paz. Parafraseando a Rajoy, non só non temos cultura de Paz senon que temos cultura de guerra -de violencia, de dominio…

Da cultura de guerra saen a maioría dos males sociais: racismo, clasismo, patriarcado, machismo, xenofobia… Pero a orixe é a mesma, a crencia de que unhas persoas ou grupos son superiores a outras e esa superioridade “xustifica” o dominio dunhas e o sometemento doutras.

O problema, segundo eu o vexo, é que estamos máis pendentes das partes que do todo e temo que estamos chegando a un punto en que as árbores non nos deixan ver o bosque.

Todxs denostamos a loita pola supremacía que exerce un home sobre unha muller ou dun branco sobre un negro… Pero a loita polo poder está moi interiorizada socialmente e ata considerada como algo perfectamente lexítimo. Ata hai un dito da “sabedoría” popular que di que na guerra e no amor todo está permitido.

O binomio loita e limpa non existe o mesmo que non existe o de guerra e xusta.

E volvendo ao das árbores e o bosque quero facer unha afirmación e algunhas preguntas sobre o debate de investidura.

Hernando utiliza unha circunstancia persoal -sentimental- de Iglesias para “burlarse” del e “atacalo”. Iso é unha actuación machista.

Iglesias é Rivera utilizan argumentos persoais -ou polo menos non políticos- para “meterse” un co outro e descualificarse  mutuamente. Como se chaman estas actuacións? Violencia verbal? Loita polo poder? Pelea de machos alfa?

Porque se é unha pelea de machos alfa -eu penso que si- eu tamén a cualificaría de machismo. Non hai mada máis machista que os machos alfa.

Que digo eu… Se un dos dous fose unha muller, estariamos todxs falando de machismo sen ningún xénero de dúbidas?

Iglesias non atacou persoalmente a Ábalos, pode que fose porque non o considera macho alfa. Punto para Ábalos.

Que non aceptemos a violencia machista, económica, racista… non quere dicir que teñamos que aceptar -ou considerar menos relevante- a violencia entre iguais.

A Violencia é a nai de tódalas violencias.

O escarranche

Gústanme Carmena e Oltra -un pouco menos Colau- por esa sabedoría que teñen para elixir os trapos aos que entran. Hai pouco pregúntaronlle a Oltra polo “enfado” de Podemos, polas opinións de Compromís sobre a moción de censura, e a resposta -versión reducida- foi ya se les pasará. Antonte pregúntaronlle a Carmena polo escarranche -despatarre ou manspreading, segundo o idioma, que tampouco entendo por que hai que utilizar palabras dunha lingua cando se está a falar noutra-. A resposta foi que hai persoas que ocupan máis espazo do que precisan, co seu corpo, con bolsos ou bolsas que poñen no asento do lado… e que iso non é cívico.

Penso que iso é cultura de Paz, o contrario do que fan a maioría de políticos e de xornalistas que buscan o conflito no canto da conciliación.

Considerar o escarranche coma unha actitude machista paréceme que son ganas de aumentar a crispación entre homes e mulleres por algo nimio.

Agora que Carmena falou do tema como un acto incívico xa me sinto con forza para dicir o que penso ao respecto. Podemos e Feminismo son dous movementos que levan moi mal que discrepes deles, aínda que sexa un pouquiño.

No transporte público, o mesmo que en calquera lugar público, hai moitos actos incívicos. Pero acotando á ocupación do espazo temos -como mínimo- o escarranche, ocupar o asento do lado con obxectos e poñer os pés no asento de en fronte. Que a este último acto véxolle eu dobre delito; ocupar o espazo e manchar o asento.

Sentarse coas pernas abertas non é exclusivo dos homes, é cultural, cultural machista. Cando era pequena as nais estaban moi pendentes de que te sentaras coas pernas xuntas -para que non se che viran as bragas, supoño-. Pero entendo que se estaban preocupadas por iso era porque, de forma natural, sentabámonos con elas abertas.

E aínda hoxe. Recordo unha escea: nun acto público estaba a familia real, todos sentados. Nun momento a raíña fíxolle acenos a unha das infantas para que pechase as pernas.

Logo, tal e coma eu o vexo, o das pernas abertas é unha cuestión de comodidade e pechalas para non ocupar o espazo da persoa que vai ao lado unha cuestión de civismo.

E nada máis, nin nada menos.

Medrei intelectualmente nunha época na que as palabras -faladas ou escritas- eran case o único medio de comunicación e de adquisición de coñecementos. O da interpretación da linguaxe corporal era unha intuición; non había, ou non estaban xeralizadas, as técnicas de expresión e interpretación corporais. Até o punto de que quedei moi sorprendida e ata me pareceu unha frivolidade cando o PSOE puxo en mans dun militante que traballaba de publicista -antes dicíase así- ao frente dunha campaña electoral. Despois ya o PP trouxo unha empresa de “marketing” estadounidense.

Digo isto porque entre o meu despiste natural e as miñas deficiencias na lectura de imaxes non acostumo a fixarme moito nelas.

Pero hoxe Barbijaputa preguntounos, ás mulleres, que nos parecía esta imaxe.

Captura de pantalla 2017-05-14 a las 16.50.42.png

Abrín a foto e, ao estar condicionada pola pregunta, o primeiro que me chamou a atención foi o “paquete”. Pensei que a intención de Barbijaputa non sería que comparasemos o de Pablo co de Pedro -recordando aquela foto onde saía colgado cun arnés.

Moita xente opinou -mulleres e homes- que se a postura, que se o arrinconamento das mulleres. Non lin todo. A min, despois da primeira impresión condicionada, o que me parece é que non están ben colocados. Se o acto é para a presentación da candidatura de Errejón á Comunidade de Madrid -que me sorprende porque non non lin nada desa consulta- o lóxico sería que el estivese no medio.

Por que non está no medio? Pois eu penso que pode ser por dúas razóns, que non teñen por que ser excluíntes; polo estereotipo machista “A muller no medio” ou para non dar demasiado protagonismo a Errejón.

Penso que a primeira pode ser a excusa da segunda. Iso é o que vexo eu nesa foto: utilizar un formalismo machista para minimizar o protagonismo de Errejón.

Pero pode que me engañe e sexa só un estereotipo machista.

Conflito xeneracional. Aleluia, IU.

Púxose de moda a aprendizaxe pola investigación e a experimentación, que está ben. Pero tampouco ten nada de malo aprender das investigacións e dos experimentos doutros. Entre outras cousas porque o proceso da aprendizaxe sería moi lenta e moi limitada se cada persoa só tivese os coñecementos adquiridos pola súa propia investigación e experimentación.

Coma non nos gustan os termos medios, pasamos de aprender só o que nos contaban os “maiores” a cuestionar ou desbotar calquera cousa que veña deles.

Isto vén a conto dunha iniciativa que IU está a levar a cabo para derrogar os acordos coa Santa Sé. Aleluia!!!

Entre os anos 1985 e 1990 (+-) estabamos no Ministerio de Educación -sendo ministro Maravall- preparando unha Lei de Educación (LOXSE). A intención, entre outras, era retirar do ensino a materia de relixión. E topámonos cos acordos coa Santa Sé. Maravall tentou derrogar eses acordos pero o goberno ao que pertencía non o considerou oportuno nese momento. Con todo esa disciplina quitouse do currículo -non era avaliable-, pero non do horario. Do currículo ocupábase a Igrexa -supervisado polo Ministerio.

E a partir de aí empezou a “guerra”. Dependendo de quen estea no goberno a nota de relixión conta ou non, pero a asignatura segue aí porque así o determinan os acordos.

Despois de máis de trinta anos IU argumenta na súa petición de sinaturas para derrogalos que non se pode facer moito ao repecto da laicidade porque sempre se tropeza cos dichosos acordos.

En fechas recientes se ha creado una Subcomisión en el Congreso de los Diputados para la consecución de un pretendido “pacto educativo”, que en ningún caso podrá avanzar en la necesaria laicidad de la enseñanza si se desarrolla bajo las condiciones de dichos Acuerdos.

En serio? Despois de trinta anos? É que non falan cos maiores?

Se non vai desta espero que non haxa que esperar a que os fillos dos que se deron conta agora, experimenten a necesidade por si mesmos dentro doutros trinta anos.

Con todo agradezo a iniciativa. Por aí ten que ir o asunto e non quedarse en se a nota conta ou non ou se na TV emiten a misa.

Política e intelixencia

Estase creando unha sensación de que xs políticxs son parvos. Non o son e por iso poden manipularnos.

Acabo de ler unha entrevista que Henrique Mariño e Christian Gózáles lle fixeron a Jordi Évole no xornal Público -publicada onte. Jordi Évole: “La izquierda ha cometido una gran equivocación al tratar a Rajoy de tonto”

Nun momento da entrevista di, “Insisto, creo que la izquierda se ha equivocado tratando de iluso, tonto e incapaz a Rajoy.”

Concordo con Évole e eu facería estensible a expresión á maioría dxs políticxs.

O xornalismo non pasa polos seu mellor momento e a forma de manter entretido ao persoal é o estilo Sálvame. Hai que facer horas de TV e páxinas de xornais ridiculizando xs políticxs non tanto polas súas actuacións coma por aspectos irrelevantes no desenvolvemento da súa actividade; que se non falan ben o Inglés, que se a súa dicción non é boa, que se a expresión que utilizou non foi exacta… por non falar do aspecto físico, da vestimenta…

Entendo que os humoristas aproveiten estas tonterías para facer uns chascarrillos. Pero levar iso aos programas informativos paréceme moi pouco profesional. Pero aparte de que sea un erro subliñar a forma no canto do fondo, peor me parece asociar un problema de dicción a unha “discapacidade intelectual”.

A linguaxe é unha forma de comunicación e a finalidade desta é que a mensaxe emitida sexa comprendida polo receptor. Algunhas veces hai erros na mensaxe -ortográficos, gramaticais…- pero un receptor medianamente intelixente pode comprender a idea principal, entendendo que non está moi ben expresada. Xa sei que nalgúns casos é máis difícil -de aí os malentendidos ou malexpresados- pero non son a maioría.

Vou pór un exemplo dun mitin de Susana Díaz. Despois de destacar os case 140 anos de historia do PSOE, dixo algo -non recordo literalmente- sobre a permanencia do partido durante tres séculos. E xa se liou; que se non sabe contar, que se se contradice, que se o partido existe dende o século XVIII… Non é complicado entender o que quería dicir. Ata en El Intermedio, -que é un programa de humor- despois de facer o chascarrillo recoñeceron o que quixo dicir.

O dito, crer que xs políticxs son idiotas non axuda.

1º de maio

Normalmente non acudo -dende hai un tempo- ás convocatorias de manifestacións na rúa. Non o fago por dúas razóns.

A primeira é ideolóxica. Na dictadura era a única maneira de reivindicar, non había outro lugar para facelo e na transición había que consolidar a Democracia xa que as institucións públicas estaban moi “contaminadas”. Agora hai lugares nos que se poden presentar as reivindicacións con máis capacidade de resolver que a rúa. Con todo non me parece mal. Simplemente non me parece eficaz.

E a segunda, non con menos peso, é que agora resúltame máis complicado decidir a cales vou ir. Hai un tempo os sindicatos e os partidos de esquerda facían un esforzo por poñerse de acordo nalguns puntos básicos; 1º de maio, defensa da lingua, reivindicación da igualdade de dereitos, calidade do ensino, Día de Galiza… e había unha manifestación, non había que elixir.

Agora é difícil, para unha persoa sen militancia activa -o meu caso-, decidir a cal vas. Hoxe asistín a tres manifestacións.  En ningunha delas estaban, de forma visible -pancartas, bandeiras…- nin o PP, nin o PSOE, nin Podemos, nin ANOVA… por mencionar algúns partidos dos maioritarios aquí. Non me sorprendeu o do PP, nunca estivo. Si o dos outros.

Supoño que terei que afacerme, tampouco importa demasiado se hai tres manifestación no canto dunha. Pero o que non importa na rúa si que importa no Parlamento, porque aí decídense cousas.

E a iso si que me vai costar afacerme.

 

Patriarcado

Son unha persoa moi independente e cada paso amólame máis que me manipulen, case máis que que me manden.

Normalmente fálase de patriarcado en relación coa dominación á que somos sometidas as mulleres na nosa vida privada. Pero eu quero ir máis lonxe.

O patriarcado é unha forma de dominación que vai máis aló das relacións home-muller. Abranque home-muller, muller-infante, jefe-subordinadx… no nivel individual, pero tamén empresa-consumidores, clase social-clase social de nivel inferior, partidos políticos-cidadanía… de forma colectiva. En virtude dunha norma “natural”, “moral” ou “divina” que así o determina.

Cal é o obxectivo? pois conseguir que alguén faga o mellor para xs dominadores.

Como se consegue? Pois hai moitos procedementos que se utilizan segundo as circunstancias.

A forza bruta nas dictaduras e polas persoas máis primitivas.

A manipulación para as democracias -ou similar- e as persoas máis cultivadas.

A chantaxe -case sempre emocional- en tódolos casos. E xa no campo dos sentimentos e das emocións… pois case de todo; inseguridade, medo…

O machismo é unha faceta do patriarcado que afecta ás mulleres. Pero os homes non están libres de ser vítimas tamén. O patriarcado abrangue tódolos campos e afecta a case todas as persoas. O poder político e o económico, os cartos -ás veces non se distinguen os dous conceptos- están concentrados nuns poucos.

Os líderes políticos compórtanse como as parellas machistas. Tes que admiralos, adoralos… Con iso está garantido que fagan o que fagan, coa dose correspondente de manipulación, vaiche parecer ben.

Que agora vos deixo que decidades vós? estupendo, “que buenos son que nos llevan de excursión”.

Que agora decido eu o que me sae de alí? Era necesario, non se podía agardar, había que tomar unha decisión xa.

Hai moito patriarcado nas actuacións dos líderes políticos, e como consecuencia demasiada violencia na linguaxe que utilizan -non tanto na das lideresas.

É que só eu vexo isto? Ben, para ser máis precisa Ángela Rodríguez e máis eu.