Marear a perdiz

Ou o caso dos currículos falsos

Mentir é malo, dicir a verdade é bo. Que imos ter que recorrea a Barrio Sésamo para falar de alta política.

Existen moitos cuantificadores: algo, nada, ren, un, varios, pouco, bastante, abondo, moito, ben, malamente,  demasiado, máis, menos, todo, nada… E aínda se pode recorrer aos graos; moitísimo, moi ben…

Tamén imos ter que recorrer ao perogrullo; todxs somos diferentes, non é o mesmo catro que corenta…

E pode que con certa “lucidez” aforrariamos tanta confusión. Non é o mesmo catro que corenta pero catro é máis que nada.

Tanta argumentación de patio de instituto xa é cansino. O proceso é sempre o mesmo: alguén é pillado nunha conducta irregular, os seus comparan a irregularidade coa de outro, os do outro din que non é o mesmo, os medios -cos tertulianos correspondentes- establecen o debate de se é o mesmo ou non… E así imos pasando o tempo -mareando a perdiz- e consumindo enerxías inutilmente.

Para min o tema non é quen o fixo peor ca quen senon como evitamos situacións deste tipo. No caso das titulacións está claro que somos elitistas, o engrosamento dos currículos é algo común nesta sociedade. A sobrevaloración das titulacións universitarias tamén. E por máis que dicimos que calquera persoa pode ser candidata para desempeñar un cargo político -eu penso que é desexable- acostuma a ser o primeiro argumento para cuestionala. Ata non saber Inglés pode ser un impedimento.

Ter unha completísima formación humanística e cientifica está ben pero calquera persoa intelixente con medios ao seu alcance pode informarse dun tema concreto; hai servizos de traducción… Pero queda moi ben nos medios constatar que tal político non coñece un escritor concreto… Eu non teño coñecementos sobre programación pero podo pedir a unha persoa con coñecementos que desenvolva unha aplicación ou un programa que faga algo que eu necesito.

Vou aproveitar para facer unha paréntese e dicirlle xs executivxs das empresas e da administración -especialmente a estxs- que sexan elxs os que decidan o que deben facer os programas que utilizamos no canto de “comprar” o que lle ofrece o informáticx de turno -que moitas veces parece que están feitos para o lucimento do informático pero con pouca utilidade para a función que deben realizar.

E se aceptamos que non é necesaria unha titulación específica para exercer a política, que necesidade hai de inventar titulacións? Que necesidade hai de cuestionar a alguén por non telas?

 

 

Advertisements

Paz social

 

Esta é unha praciña que hai diante da miña casa. Non, non é un aparcadoiro.

30705711_10204446099067866_106440499459522560_o.jpg

Pero non pensedes que vou protestar contra este atropelo e vouvos contar por que.

A miña casa, e a praza, están preto dun complexo multiusos no que xoga o equipo de baloncesto da cidade -o que está na máxima categoría. E hoxe non está aínda moi ateigada por ser día laborable, cando o partido é un sábado ou un domingo está que parece que un especialista en distribución do espazo estivera a facer de “gorrilla”.

A primeira vez que o vin era un sábado, pensei que era xente que viña de compras -tamén hai cerca un centro comercial- e mosqueeime un pouco. Enseguida me din de conta que non era iso porque os coches desapareceron e aínda estabamos dentro do horario comercial. Logo xa souben de que se trataba.

E todo funciona coa perfección dun reloxo suízo. Non se produce o máis mínimo altercado. Nos once anos que levo vivindo aquí, nunca me enterei de cando remata o partido e tódolos coches se van. Nin pitidos nin broncas porque alguén impida a saída doutro… nada. Á veciñanza tampouco nos importa, son un par de horas cada quince dias…

Pero moitas veces me teño preguntado en que momento chegará o xordo e foderá o concerto. Pode ser que apareza un veciño tiquismiquis e lle dea por exisir que se cumpla a legalidade e que non se permita aparcar aí -estaría no seu dereito. Ou pode que algún listillo decida que vai aparcar aí -en calquera momento- que total non pasa nada, e entonces a veciñanza si que tería que tomar medidas para que a praza non se convertese nun aparcadoiro.

Que por que conto esto? Pois porque me parece un exemplo de como se pode romper a paz social levando a esixencia de cumprir a legalidade a extremos innecesarios.

 

 

Animais domésticos

Non sei cál é o termo que utilizan xs animalistas para definir aos animais que viven coas persoas; animais domésticos, mascotas… En calquera caso parece que a idea de compañía está sempre presente.

 

Persoalmente non teño moito interese en vivir en compaña nin de animais nin de persoas, pero as persoas alomenos teñen, polo xeral, a capacidade de decidir se queren vivir comigo e os animais non.

Cando os animais viven na natureza, sen intervención humana, as leis polas que se rexen non sempre se corresponden coas “humanas”. Sobreviven alimentándose de vexetais -que tamén son seres vivos- ou doutros animais. Cando o equilibrio alimentador-alimentado se descompensa… simplemente extínguese por inanición -dinosaurios.

Cando os humanos decidiron domesticar aos animais non foi precisamente por altruísmo, foi un intercambio de servizos: ti axúdasme co teu traballo e eu aliméntote. Na actualidade a cousa mudou un pouco: ti fasme compañía, dasme cariño, fasme sentir segurx… e eu aliméntote e coidote. Ben… independentemente do detalle que o animal non decide este acordo, pode ser unha relación “equitativa”.

Pero decidimos dar un paso máis no empeño de “dignificar” e agora tamén intervimos na vida dos animais que viven autonomamente. Alimentámolos, esterilizamolos -a superpoboación pode ser insalubre-, tratamos de colocalos en fogares…

Unha vez escoitei unha científica dicir que a Natureza acostuma a restablecer os desequilibrios de forma natural, pero nós preferimos controlar a Natureza no canto de fiarnos dela.

Tamén escoitei outra persoa que mantén que a cualidade que diferencia aos humanos dos non humanos é a estupidez: Os non humanos viven en harmonía coa natureza, aproveitando as posibilidades que ésta lles dá, e os humanos adícanse a loitar contra ela e considérase vencela coma un logro importante (desviar o leito dun río, roubar espazo aos mares…)

E digo eu…

Quen decide cáles son os dereitos dos animáis?

En que consiste realmente defender aos animáis? A intervención humana en animais libres é defendelos?

Ter animais nun zoo non é similar a telos na casa?

Canto máis escoito sobre o tema nas redes, menos claro o teño

 

Folga de Pijas

Si, se cando din pijas queren dicir una persoa economicamente acomodada, cunha cultura medio alta e una formación académica tamén medio alta, pois pode que si, que esta folga fora deseñada por pijas e seguida por pijas e non pijas.

Pero, de sempre, xs revolucionarixs foron persoas cun certo acomodo económico, cunha formación alta- medio alta.

Á xente que ten como máxima preocupación comer tódolos días non lles queda moito tempo nin moitas ganas de darlle ao caletre buscando melloras para a sociedade no seu conxunto.

Eu son das das revoltas estudantís de principios dos 70. Estaba nos comités de curso da miña facultade pero a miña actividade política non era o ampla que a min me gustaría. Razón? Non podía permitirme que me detiveran, para meus pais xa supuña un esforzo enorme costear os nosos estudos –somos cinco irmáns- como para metelos noutros gastos de xuízos e avogados e posiblemente ter que renunciar a continuar estudando por mor dun expediente académico.

Logo si, para ser activista hai que estar en situacións extremas, ou non ter nada que perder –só as cadeas, que dicía o outro- ou ter pouco que perder –unha situación económica non desesperada.

Ser acomodado economicamente non che quita a razón. Feijoo botáballe en cara a Beiras que era dunha familia culta e acomodada, que puido estudar en boas universidades… mentres que el parece que pertence a una familia “máis humilde” e con iso xa quedaba resolto calquera asunto. Non sei que lles pasa aos de dereitas coa xente de esquerdas culta e instruída, estiveron tanto tempo tendo a exclusividade da formación que non se acostuman a non poder tacharte de ignorante como argumento definitivo e agora utilizan o de que es pija.

Pero pijas ou non estamos de acordo no que queremos; o mesmo salario, os mesmos postos de traballo, as mesmas responsabilidades…

Efectivamente as non pijas pode que non se poidan permitir facer folga e o triste é que probablemente non a poidan facer por ser mulleres. Razón suficiente para facela por elas.

Polo tanto eu agradézolle as pijas todo o que fagan para acadar a igualdade de oportunidades e de condicións -laborais, persoais…- para todas, as que poden facer folga,  as que non, e ata as que non queren ou mesmo están en contra.

 

Querida mocidade:

É difícil que nos entendades, vós non fostes maiores. Pero non só se aprende da experiencia. Aquí vou abrir unha parénteses para dicir que estou bastante farta de escoitar como se descalifica a xente por non ter vivida unha experiencia determinada para poder opinar: “e que tí non eres nai…”, “e que ti non traballaches na privada…” Non vou afondar moito nisto, porque non é o miolo, pero se iso fose así, que tiñan que facer a xente que traballa na saúde? terían que pasar todas as enfermidades para coñecelas?

Ao que vou, quero falar das persoas maiores. Motivoume unha publicación nas redes, -dun tal Juan Leyva, que non coñezo- que di:

En el 68 fueron los estudiantes / en el 2018 los jubilados, / es decir, los mismos.

Pois si, mocidade, os maiores non nacemos así, tivemos infancia, mocidade, idade adulta… e agora chegamos á xubilación.

E aínda que hai características propias de cada período existencial, o momento histórico ten moita relevancia especialmente en momentos críticos.

As persoas que eran maiores nos anos 60 – 70 (meus avós e miñas avoas) non se parecian a nós, maiores de agora. Elas viviron unha guerra e o índice de analfabetismo era moi elevado porque aínda que o Goberno de Azaña puxo en práctica medidas para erradicar o analfabetismo e elevar o nivel cultural da maioría da poboación -as misións pedagóxicas, ligadas a Institución Libre de Enseñanza- o golpe de estado desbaratou ese proxecto. A xeneración intermedia (os vosos avós e as vosas avoas) non viviron directamente a guerra, pero si a postguerra e o principio do desarrollismo.

Polo tanto cando chegou a transición os máis maiores temían outra guerra civil, os do medio temían retroceder nos “avances” económicos conseguidos e a mocidade debatiamos que se reforma ou ruptura. Ao remate foi reforma, pero non pensedes que a todxs nos parecía a mellor opción. A totalidade da mocidade non votamos SI nin a Constitución nin á OTAN… Pero a maioría, co tempo, acabamos aceptando o cambio e colaborando  no desenvolvemento de moitas medidas tomadas polos gobernos socialistas -de Educación, Sanidade…

E teño que dicirvos, con bastante desencanto, que me parece que o que nós fixemos por mellorar a sociedade foi moito máis do que estades a facer vós polo de agora. Que non foi bastante? Seguro, a nós tampouco nos parecía perfecto, pero fomos quen de traballar para conseguir algo imperfecto moito mellor que o que tiñamos. E tamán ten o seu mérito.

Polo tanto vou ter a ousadía de pedirvos que fagades o mesmo. Non vos queixedes tanto do mal que fixemos a transición -penso que fixemos case todo o que puidemos- e dade o seguinte salto real. Tamén me atrevo a recomendarvos que contedes con nós, aínda que non volo pareza somos máis de fíar que a poboación adolescente, que non sabe aínda o que quere.

Ley electoral

Acabo de ler o artigo de Angy Galvín “Los expertos coinciden: la Ley electoral perfecta no existe.”  publicado no diario.es.

Pode que o titular non sexa moi adecuado, por obvio, pero no corpo hai outras tamén outras afirmacións tamén obvias pero das que se fala menos.

Como o vexo eu -sen moito coñecemento científico das fórmulas que se utilizan para sesgar- a cousa está así. Vou por partes.

O sistema actual, Lei d’Hondt:

O que máis se escoita, favorece o bipartidismo. Está claro que favorece aos partidos máis votados en cada circunscrición pero tamén está claro -por evidente- que en España rompeuse co bipartidismo utilizando este mismo sistema. Logo pode que o problema esté na circunscrición e non na proporcionalidade. Cando se fala da inxustiza deste sistema con IU, por exemplo, case sempre se argumenta co número total de votos acadados coma se a circunscrición fose única.

Tamén favorece aos partidos nacionalistas, que só se presentan nunha comunidade. E volvemos á demarcación xeográfica, a concentración de votos.

Fai que as demarcacións máis pequenas -normalmente rurais- teñan proporcionalmente máis representación. Ben, isto pode ser bo ou malo segundo se mire. A min non me parece moi mal, non sei se habería que corrixilo algo. Pero a idea de que os escanos de Andalucía, Cataluña e Madrid (a poboación destas tres comunidades é aproximadamente a metade do total) sexan maioría absoluta no Parlamento non me fai graza ningunha. Este aspecto é cuestionado pola esquerda porque este tipo de electorado acostuma votar á dereita, pero eu preguntaríalles por que. É máis doado facer campaña nas grandes cidades onde a poboación está máis concentrada e tamén máis rendible porque hai máis escanos en xogo.

A proporcionalidade total -iso que se define coma unha persoa, un voto, que digo eu que vaia definición… coma se agora cada persoa tivese un núnero diferente de votos- pode que sexa científicamente exacta pero non me parece xusta, como xa dixen poríanos en mans de tres comunidades. De feito a que propón Podemos tampouco é proporcional, proporcional, senón outra forma de proporcionalidade.

Total, que esta nova fórmula tamén ten vantaxes e inconvenientes, igual que todas. E polo que parece prexudica ao PP e beneficia a C’s, basicamente. Tamén favorece algo a Podemos deixa ao PSOE case coma estaba. Moito me temo que, vanidades aparte por conseguir máis escanos, o problema de ter que pórse de acordo os partidos para formar un goberno estable vai seguir igual.

E se se explorara a circunscrición autonómica para as xerais?

Respecto de que voten as persoas maiores de 16… non sabería que dicirvos. Nesa idade -que coñezo porque lles din clase- non é que teñan moita madurez política, nin sequera persoal, coma para confiarlles o meu futuro.

De verdade alguén se poñería nas súas mans para algo importante?

As cartas de Simone

Hai unha frase, que aparece de cando en vez nas redes, atribuída a Simone de Beauvoir -vouna dar por certa, con isto das redes nunca se pode dar nada por veraz- “O feminismo é unha forma de vivir individualmente e de loitar colectivamente” que penso non practican moitas feministas e moitos feministos.

Estxs feministxs fan moitas manifestacións de todo tipo en contra do patriarcado e do machismo pero de portas adentro seguen a manter os papeis asignados pola sociedade patriarcal, educando a súa crianza -inconscientemente, supoño- neste modelo.

As persoas que levantan polémica pola publicación dunhas cartas de amor “bastante cursis” de Simone de Beauvoir penso que o fan sen considerar a época na que viviu. Eu son posterior a ela, bastante, pero supoño que a sociedade na que vivín eu cando era nova podía ser moi parecida á que viviu ela coa mesma idade.

Non sei se ela facía o mesmo ca min, pero vouvos contar o que facía eu.

Considero que vivín dunha forma moi libre pasando desapercebida; no terreo persoal, non era a maior nin a máis pequena dos irmáns, nin era varón, polo que non acaparaba o centro de atención familiar; e no profesional era docente, sector no que o machismo era menos virulento. Na época de estudante adulta vivía nun piso compartido, “sen pais”. Todo isto facía que poidese vivir con moita leberdade de actuación. Tampouco casei nin tiven descendencia, mascotas ou plantas e polo tanto tampouco o grao de atadura que iso representa.

Cando chegou o momento das relacións de parella mesturaba amor e sexo de forma semi-inconsciente basicamente por dúas razóns; por unha banda eu sentíame mellor conmigo mesma tendo relacións sexuais con alguén do que “estaba namorada”, menos pendón, e socialmente estaba menos criminalizado; e por outra, a persoa coa que me deitaba tamén se sentia mellor, facíalle sentirse máis valorado e non te trataba coma unha “fresca”.

Que non digo eu que me deitara con persoas que me caían mal… algunhas veces eran amigos, pero de aí a que os considerara “parella formal”…

Este tipo de actuacións -o mesmo que esaxerar o placer- é pouco feminista? Pois supoño que unha feminista de hoxe diría que si.

Para min foron pequenos matices que me permitiron vivir con un grao de liberdade moito maior que a maioría das mulleres da miña idade.

Como dixen, pode que a Simone lle pasara algo parecido.