Conflito social

O conflito -ou a alarma- social tamén ven ser utilizado como a cada quen le pareza. No caso do Nacionalismo utilizouse coma argumento para “erradicar” aos nacionalistas porque xera división e conflito, mesmo nas familias. Coma se eliminar aos nacionalistas fose resolver a situación.

E digo eu… non será que levamos o de xerar conflitos no ADN? Porque agora mesmo o conflito mudou do nacionalismo á máscara. Volvémonos todxs integristas e coma no nacionalismo agora queremos acabar co COVID eliminando as persoas que, polo que sexa, deciden poñer a máscara só cando é necesario e segundo a normativa actual. A normativa actual, a unha parte da poboación parécelle a correcta e por iso a segue, a outra parécelle insuficiente e pide que sexa máis estrita e que haxa que levar a máscara posta sempre, e outra parte pasa de todo.

Eu pertenzo ao primeiro grupo e moitas veces, os do segundo, parece que me queren responsabilizar dos brotes.

Polo que sabemos ata o de agora non houbo ningún brote que se producira porque dúas persoas sen máscara se cruzaron pola beirarúa. De feito cando se rastrexa posibles contaxiados pídese á persoa enferma a relación de persoas coas que se tivo contacto 15 minutos ou máis.

Xa sei que o que non se sabe hoxe pode saberse mañán, por iso se toman medidas de precaución para a poboación xeral. Pero eu penso, e as autoridades sanitarias parece que tamén, que agora mesmo o máis importante é o rastrexo para illar as asintomáticas e con síntomas leves.

O 100% de seguridade non existe neste caso -practicamente en ningún que non sexa un experimento científico.

Por iso penso que debemos buscar un equilibrio entre seguridade total e levar unha vida razoablemente normal.

Eu estou Tratando de conseguilo e para iso unha das cousas que fago é confiar no persoal sanitario, confiar en que a maioría das persoas son “normais” e a partir deste momento deixar de ler tódalas opinións que aparecen mas redes que non veñan dun organismo oficial sanitario.

“Abuelitxs”

As persoas maiores, igual que calquera colectivo de calquera idade, non somos todas iguais.

Xa manifestei noutras ocasións que non me gusta que me traten coma unha incapacitada, teña a idade que teña –sendo adulta e capaz.

A pandemia veu pór de manifesto, outra vez, que o patriarcado é especialmente agresivo coa xente maior.

Estou entrando nese tramo de idade, “o dos abuelitos”, de feito moita xente da miña idade ten netxs. E quero dicirlle a todas esas persoas que se senten mellor “facendo cousas polos demáis” que se aseguren de que en realidade están a facer algo polos demáis en vez de por si propios.

Voume centrar na situación actual. Sei, e tamen coñezo casos, que moita xente maior, capaz, estivo encerrada 50 días –ou os que fose- porque moitas persoas –familiares ou non- moi solidariamente lles facían todo para que non tiveran que saír da casa. Mesmo en poboacións pequenas nas que non houbo ningún caso de COVID19.

De verdade pensades, persoan tan solidarias, que a unha persoa que xa vai perdendo boa parte do control da súa vida por unha cuestión biolóxica lle fai ben que lle arrebaten a pouca autonomía que lles queda? Cousas como que me apetece comer hoxe, a sensación de estar un pouquiño ao aire libre, moverse algo que non sexa “facer largos de dorredor”… Estas pequenas cousas teñen moita importancia, especialmente se tes artrose e che gusta ser ti a que toma as decisións do que é bo ou malo para ti.

Estar tanto tempo illado non é bo para ninguén, para xs maiores peor porque temos máis facilidade para desorientarnos. Non quero dicir, para nada, que non haxa que facer o confinamento se as autoridades sanitarias o mandan ou mesmo se o recomendan. Pero se se pode saír de forma controlada para determinadas cousas, pois que o fagan tódolas que poidan. Tampouco teño nada que dicir se unha persoa decide, por si propia, quedarse na casa todo o tempo e que lle traian as cousas.. perfecto. Pero que cho ofrezan sen ti pedilo… así non. Porque dalgunha maneira te están “obrigando” a aceptalo; é boa xente que o fai polo teu ben e non lle vas facer o desptrezo de non aceptar!!!

Algunhas veces oín dicir que as persoas maiores queremos facer o que nos dá a gana, e si, no meu caso é certo. Pero tamén vos digo que esa expresión está moi mal utilizada. Dá por suposto que o que me dá a gana é malo ou inconveniente e non ten por que ser certo.

Eleccións galegas

Ou Eleccións e pandemia, tamén podería ser.

Voume referir ás galegas, porque me quedan máis a man, pero podería aplicarse ás vascas, catalás… ou outras que se celebren nunha situación semellante.

O que nos gusta unha polémica! Non entendo moi ben a crítica que se está a facer ao Presidente da Xunta -e xa me custa dicir isto- pola convocatoria de eleccións en xullo.

Vou aclarar por que non o entendo.

É competencia da presidencia do goberno -de calquera goberno- convocar eleccións. As eleccións convócanse cada catro anos, pero dentro desa norma xeral os partidos que ostentan o poder nese momento adoitan elixir a data que cren que máis lle favorece; TODOS, con ou sen pandemia. E parécenos normal -ademáis de legal- á maioría.

Aos gobernos de Galicia e Euskadi pareceulles ben adiantalas, suspendéronse pola pandemia, e agora decidiron celebralas en xullo.

Non vexo polémica por ningures. É máis, entre celebralas en outono ou en xullo case me parece mellor agora. Parece que hai máis posibilidades dun rebrote en outono que no verán. Pór o foco na oportunidade da data elixida só vai server para reforzar o argumento da conveniencia de celebralas agora.

Que hai que facelas con moito tino? Sen dúbida! Pero coma todas as actividades que fagamos nunha situación de inseguridade coma a que estamos a vivir. E non me parece máis perigoso ir votar que ir de rebaixas a uns grandes almacéns, a unha voda con cen invitados, á misa… Penso que non hai que dar argumentos aos que consideran que o de votar -a Democracia- é menos necesario que a Economía.

Que non me agrada concordar co Presidente da Xunta? Pois tamén, pero non quero caer na tentación de facer o que fan os que critican pola cor política sen ton nen son, ás toas.

Por isto pregaríalle aos partidos da oposición que non centrasen a campaña nalgo tan trivial cando hai tantas cousas importantes que afear ao Goberno da Xunta.

Comportamentos irresponsables

Acabo de ver un artigo publicado onte no eldiario.es “Miles de mascarillas en el mar”. Nono lin polo miúdo para non porme de moi mala baba porque co titular xa me chega.

Penso que temos que saír deste círculo vicioso: Coma somos unha sociedade irresponsable hai que impor moitas normas para que nos comportemos de forma responsable; pero como somos irresponsables responsabilizamos axs que nos impoñen as normas do noso comportamento.

Vou desenvolver un pouco esto que digo. Como as autoridades non nos din exactamente o que temos que facer coas máscaras pois nós guindámolas en calquera sitio e a “culpa” non é nosa porque non nos informaron ben.

Xa vivimos isto mesmo co plástico en xeral. Considerouse que o problema estaba no exceso de utilización -que tamén- e polo tanto a solución é deixar de fabricalo e utilizalo; é dicir, quedan exonerados os usuarios finais que son os que o reciclan ou o tiran en calquera sitio (si ya sabes como me pongo, pa que me invitas?). A solución pasa porque xs irresponsables non teñan a posibilidade de cometer falcatruadas no canto de educar para que non se cometan aínda que se poida.

Tiven, pola miña profesión, trato moi directo con adolescentes e asegúrovos que vivo nun constante déjà vu. A relación entre a cidadanía e a clase gobernante éche a mesmiña que entre os adolescentes e os adultos.

E digo eu se non sería hora de ir rompendo este círculo vicioso e que nos foran dando responsabilidades para que as vaiamos asumindo -coma se fai coa crianza.

Eu xa vou estando algo farta de que me traten como unha infante -as mulleres temos ás costas moitos anos disto- coa excusa de que hai moitos irresponsables.

Claro que ao ver as queixas dos medios e dos políticos porque as normas non son suficientemente concretas por un lado e que non hai suficiente autonomía polo outro, a miña esperanza de vivir nunha sociedade madura e cunha democracia altamente consolidada non é moi alta.

Confinamento

Eu tamén vou contar coma pasei todo este tempo.

Antes dicir que as circunstancias de cada quen son moi diferentes e polo tanto as dificultades para manter as restricións de liberdade de movementos, tamén.

As miñas circunstancias groso modo son: Persoa de máis de 65 que vive soa nun piso sen terraza e fumadora. Sen demasiada vida social e “alérxica” as multitudes.

Ben, pois nesas circunstancias dende o primeiro día da alarma pensei que tiña que facer un plan, unha rutina, que me permitise cumprir as normas sanitarias sen que me provocase unha crise de ansiedade.

A primeira decisión que tomei foi saír da casa unha vez ao día para ventilarme eu e para ventilar á mesma vez a miña casa. Ventilar ben a casa estando eu dentro, se vai frío, non me pareceu boa idea e estar respirando permanentemente nun ambiente pouco osixenado, peor. Ademáis tampouco me gusta comer pan reseso ou productos conxelados.

Tamén pensei que debería evitar os lugares pechados con moita xente dentro, polo que decidín mercar na praza e no pequeno comercio no canto das grandes superficies ás que só iria para comprar productos perecedeiros e pesados en moi contadas ocasións.

Así o fixen case tódolos días.

E podo dicir que en todo este tempo cumprín tódalas medidas sanitarias. E non só eu, a xente que estaba na rúa; facendo a compra, cos cans… tamén. E dunha forma esaxerada, diría eu. Mudabamos de beirarrúa cando nos atopabamos en fronte doutro. Dentro das tendas só había unha persoa comprando mesmo que o local tivese aforo suficiente para que poidese estar máis dunha. Eu procuraba utilizar as rúas menos transitadas; nas que hai edificios públicos, colexios, institutos, pequenos parques… E por suposto lavaba as mans antes de saír, ao chegar, puña mascarilla cando ía ao supermercado…

Estou convencida de que non hai ninguén que o fixese mellor, sanitariamente falando.

Ah! pero saía case tódolos días. Non sei se está escrito nalgures que iso non pode ser pero sei que á maioría non lle parecerá ben, utilizando o argumento de que “se todxs fixeran o mesmo…”

Eu penso que se todo o mundo fixera o mesmo ca min (actuar tendo en conta a miña saúde sen prexudicar a dos demais) non serían necesarias tantas prohibicións.

Xa sei -non son tan parva- que a nosa sociedade non está suficientemente educada para iso.

Pero ogallá un día estea preparada para poder seguir unhas recomendacións de emerxencia -polo que sexa- sen necesidade de ter á policía detrás.