Medo e pandemia

Medo

Substantivo masculino

  1. Sentimento de inquietude que se experimenta ante a presenza, real ou imaxinaria, dun perigo. O gato tenlle medo ao can. Non lle metas medo ao neno. Unha película de medo.
  2. Receo que se sente por culpa de algo que pode causar algunha molestia ou ter un algún efecto contrario ao esperado. Levantouse cedo por medo a perder o tren. SINÓNIMO temorAviseino cun telegrama, porque tiña medo de que non lle chegase a tempo a carta.

Se ben é certo que o medo pode ser útil nunha situación puntual extrema de perigo, na vida cotiá non adoita ser moi aconsellable.

Actualmente, debido á pandemia, este sentimento está moi presente en todxs nós. Nalgunhas persoas estase a converter en patolóxico.

Ao ser un sentimento non é racional pero a súa vez só se pode combater con racionalidade da persoa que o padece. Por iso costa tanto desfacerse del.

Non pretendo que o que vou dicir teña validez científica pero as situacións que prantexo foron reais.

Algunhas persoas teñen medo a morrer soas e pretenden que iso non ocorra. Pero é algo que ninguén che pode garantir.

Outras teñen medo a contaxiarse, especialmente as que pertencen a grupos vulnerábeis.

É normal, se non fose porque nesa obsesión entran persoas que as rodean ás que se lle pode facer a vida moi complicada.

Nas circunstancias que nos toca vivir estanse a producir situacións moi conflictivas, mesmo diría que violentas, por mor das persoas que polo seu medo intentan controlar absolutamente todolos actos de tódalas persoas coas que se atopan.

Tres casos desta semana.

  1. Unha persoa afea a outra -ìa soa- que non leve a máscara posta todo o tempo facendo deporte ao aire libre. Subliño todo o tempo porque si que a levaba posta no momento que se cruzaron -é algo que se fai con bastante frecuencia, aproveitar que é un espazo pouco transitado para baixar a máscara un anaquiño cando non hai ninguén cerca. Eu entendo que unha persoa que traballa todo o día cunha máscar posta queira estar ao aire libre, respirando sen máscara, algo de tempo. Pero as persoas con medo patolóxico, non. E as que cren que estar cabreada en vez de contenta vai mellor para combater a pandemia, tampouco.
  2. Nunha porta cortalumes atopei un cartel no que se nos pide mantela sempre aberta porque así “tocamos menos nos pomos”. Que digo eu que se será porque porque se hai virus xa non vai haber incendios… ??
  3. Un veciño protesta porque outro fuma no portal, fóra.

Que eu entendo, porque son racional, o medo.

Gustaríame que as persoas que teñen medo fixeran un esforzo -sei que algunhas o fan- para diferenciar o coidado necesario para evitar a propagación do virus, da intromisión nas accións que poden facer máis levadeira a vida.

E tamén que se deixase de utilizar a pandemia como argumento para controlar, en xeral.

Conflito social

O conflito -ou a alarma- social tamén ven ser utilizado como a cada quen le pareza. No caso do Nacionalismo utilizouse coma argumento para “erradicar” aos nacionalistas porque xera división e conflito, mesmo nas familias. Coma se eliminar aos nacionalistas fose resolver a situación.

E digo eu… non será que levamos o de xerar conflitos no ADN? Porque agora mesmo o conflito mudou do nacionalismo á máscara. Volvémonos todxs integristas e coma no nacionalismo agora queremos acabar co COVID eliminando as persoas que, polo que sexa, deciden poñer a máscara só cando é necesario e segundo a normativa actual. A normativa actual, a unha parte da poboación parécelle a correcta e por iso a segue, a outra parécelle insuficiente e pide que sexa máis estrita e que haxa que levar a máscara posta sempre, e outra parte pasa de todo.

Eu pertenzo ao primeiro grupo e moitas veces, os do segundo, parece que me queren responsabilizar dos brotes.

Polo que sabemos ata o de agora non houbo ningún brote que se producira porque dúas persoas sen máscara se cruzaron pola beirarúa. De feito cando se rastrexa posibles contaxiados pídese á persoa enferma a relación de persoas coas que se tivo contacto 15 minutos ou máis.

Xa sei que o que non se sabe hoxe pode saberse mañán, por iso se toman medidas de precaución para a poboación xeral. Pero eu penso, e as autoridades sanitarias parece que tamén, que agora mesmo o máis importante é o rastrexo para illar as asintomáticas e con síntomas leves.

O 100% de seguridade non existe neste caso -practicamente en ningún que non sexa un experimento científico.

Por iso penso que debemos buscar un equilibrio entre seguridade total e levar unha vida razoablemente normal.

Eu estou Tratando de conseguilo e para iso unha das cousas que fago é confiar no persoal sanitario, confiar en que a maioría das persoas son “normais” e a partir deste momento deixar de ler tódalas opinións que aparecen mas redes que non veñan dun organismo oficial sanitario.

“Abuelitxs”

As persoas maiores, igual que calquera colectivo de calquera idade, non somos todas iguais.

Xa manifestei noutras ocasións que non me gusta que me traten coma unha incapacitada, teña a idade que teña –sendo adulta e capaz.

A pandemia veu pór de manifesto, outra vez, que o patriarcado é especialmente agresivo coa xente maior.

Estou entrando nese tramo de idade, “o dos abuelitos”, de feito moita xente da miña idade ten netxs. E quero dicirlle a todas esas persoas que se senten mellor “facendo cousas polos demáis” que se aseguren de que en realidade están a facer algo polos demáis en vez de por si propios.

Voume centrar na situación actual. Sei, e tamen coñezo casos, que moita xente maior, capaz, estivo encerrada 50 días –ou os que fose- porque moitas persoas –familiares ou non- moi solidariamente lles facían todo para que non tiveran que saír da casa. Mesmo en poboacións pequenas nas que non houbo ningún caso de COVID19.

De verdade pensades, persoan tan solidarias, que a unha persoa que xa vai perdendo boa parte do control da súa vida por unha cuestión biolóxica lle fai ben que lle arrebaten a pouca autonomía que lles queda? Cousas como que me apetece comer hoxe, a sensación de estar un pouquiño ao aire libre, moverse algo que non sexa “facer largos de dorredor”… Estas pequenas cousas teñen moita importancia, especialmente se tes artrose e che gusta ser ti a que toma as decisións do que é bo ou malo para ti.

Estar tanto tempo illado non é bo para ninguén, para xs maiores peor porque temos máis facilidade para desorientarnos. Non quero dicir, para nada, que non haxa que facer o confinamento se as autoridades sanitarias o mandan ou mesmo se o recomendan. Pero se se pode saír de forma controlada para determinadas cousas, pois que o fagan tódolas que poidan. Tampouco teño nada que dicir se unha persoa decide, por si propia, quedarse na casa todo o tempo e que lle traian as cousas.. perfecto. Pero que cho ofrezan sen ti pedilo… así non. Porque dalgunha maneira te están “obrigando” a aceptalo; é boa xente que o fai polo teu ben e non lle vas facer o desptrezo de non aceptar!!!

Algunhas veces oín dicir que as persoas maiores queremos facer o que nos dá a gana, e si, no meu caso é certo. Pero tamén vos digo que esa expresión está moi mal utilizada. Dá por suposto que o que me dá a gana é malo ou inconveniente e non ten por que ser certo.

Eleccións galegas

Ou Eleccións e pandemia, tamén podería ser.

Voume referir ás galegas, porque me quedan máis a man, pero podería aplicarse ás vascas, catalás… ou outras que se celebren nunha situación semellante.

O que nos gusta unha polémica! Non entendo moi ben a crítica que se está a facer ao Presidente da Xunta -e xa me custa dicir isto- pola convocatoria de eleccións en xullo.

Vou aclarar por que non o entendo.

É competencia da presidencia do goberno -de calquera goberno- convocar eleccións. As eleccións convócanse cada catro anos, pero dentro desa norma xeral os partidos que ostentan o poder nese momento adoitan elixir a data que cren que máis lle favorece; TODOS, con ou sen pandemia. E parécenos normal -ademáis de legal- á maioría.

Aos gobernos de Galicia e Euskadi pareceulles ben adiantalas, suspendéronse pola pandemia, e agora decidiron celebralas en xullo.

Non vexo polémica por ningures. É máis, entre celebralas en outono ou en xullo case me parece mellor agora. Parece que hai máis posibilidades dun rebrote en outono que no verán. Pór o foco na oportunidade da data elixida só vai server para reforzar o argumento da conveniencia de celebralas agora.

Que hai que facelas con moito tino? Sen dúbida! Pero coma todas as actividades que fagamos nunha situación de inseguridade coma a que estamos a vivir. E non me parece máis perigoso ir votar que ir de rebaixas a uns grandes almacéns, a unha voda con cen invitados, á misa… Penso que non hai que dar argumentos aos que consideran que o de votar -a Democracia- é menos necesario que a Economía.

Que non me agrada concordar co Presidente da Xunta? Pois tamén, pero non quero caer na tentación de facer o que fan os que critican pola cor política sen ton nen son, ás toas.

Por isto pregaríalle aos partidos da oposición que non centrasen a campaña nalgo tan trivial cando hai tantas cousas importantes que afear ao Goberno da Xunta.

Comportamentos irresponsables

Acabo de ver un artigo publicado onte no eldiario.es “Miles de mascarillas en el mar”. Nono lin polo miúdo para non porme de moi mala baba porque co titular xa me chega.

Penso que temos que saír deste círculo vicioso: Coma somos unha sociedade irresponsable hai que impor moitas normas para que nos comportemos de forma responsable; pero como somos irresponsables responsabilizamos axs que nos impoñen as normas do noso comportamento.

Vou desenvolver un pouco esto que digo. Como as autoridades non nos din exactamente o que temos que facer coas máscaras pois nós guindámolas en calquera sitio e a “culpa” non é nosa porque non nos informaron ben.

Xa vivimos isto mesmo co plástico en xeral. Considerouse que o problema estaba no exceso de utilización -que tamén- e polo tanto a solución é deixar de fabricalo e utilizalo; é dicir, quedan exonerados os usuarios finais que son os que o reciclan ou o tiran en calquera sitio (si ya sabes como me pongo, pa que me invitas?). A solución pasa porque xs irresponsables non teñan a posibilidade de cometer falcatruadas no canto de educar para que non se cometan aínda que se poida.

Tiven, pola miña profesión, trato moi directo con adolescentes e asegúrovos que vivo nun constante déjà vu. A relación entre a cidadanía e a clase gobernante éche a mesmiña que entre os adolescentes e os adultos.

E digo eu se non sería hora de ir rompendo este círculo vicioso e que nos foran dando responsabilidades para que as vaiamos asumindo -coma se fai coa crianza.

Eu xa vou estando algo farta de que me traten como unha infante -as mulleres temos ás costas moitos anos disto- coa excusa de que hai moitos irresponsables.

Claro que ao ver as queixas dos medios e dos políticos porque as normas non son suficientemente concretas por un lado e que non hai suficiente autonomía polo outro, a miña esperanza de vivir nunha sociedade madura e cunha democracia altamente consolidada non é moi alta.